humanity war starvation

Δευτέρα 15η Απριλίου 2019 ξεσπά πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων κατά την διάρκεια της αποκατάσταση του ναού με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η οροφή και ο κεντρικός οβελός της εκκλησίας. Ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς με ιστορία εννέα αιώνων καταστράφηκε όχι από πόλεμο και ούτε φυσική καταστροφή και όλα τα βλέμματα πλέον είναι στραμμένα στο Παρίσι και στο τι θα γίνει με τον ναό. Τα καλά νέα είναι πως μέσα σε δύο μέρες μαζεύτηκε από εισφορές ένα ποσό πέραν του 1 δισεκατομμυρίου για την ανοικοδόμηση του ναού. Με αρκετά από τα ονόματα των δωρητών να βγαίνουν στην δημοσιότητα

Τώρα ας σκεφτούμε λίγο εκτός μάζας, λίγο πιο ανθρώπινα. Έγινε λόγος για παγκόσμιο σοκ, αποκαρδιωτικές εικόνες και άλλα τέτοια με τα μέσα φυσικά να παραφουσκώνουν την κατάσταση. Το ερώτημα είναι: αν η καταστροφή ενός ναού που ευτυχώς δεν έφερε θύματα, έχει συγκινήσει και στεναχωρήσει τόσο κόσμο, τι θα έπρεπε να κάνει η εικόνα ενός παιδιού του οποίου μπορείς να μετρήσεις τα κόκαλα του από το πόσο αδύνατο είναι; Ενός παιδιού που δεν έχει φαγητό, νερό και μια στέγη στο κεφάλι του; Η εικόνα ενός ανθρώπου που ζει στο δρόμο, που ζητιανεύει για να συντηρήσει τους ανθρώπους του; Πως θα έπρεπε να νιώσει για κάποιον που αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα του για να σωθεί από τα πυρά του πολέμου για να φτάσει σε μια χώρα που δεν τον θέλουν;

Μάλλον είμαστε καταδικασμένοι και άξιοι της μοίρας μας. Αδυνατούμε να λύσουμε τόσα και τόσα προβλήματα: φτώχεια, διαμάχες, πολέμους, περιβαλλοντικά κλπ, αλλά μπορούμε μέσα σε διαστημα 2-3 ημερών να μαζέψουμε ένα αστρονομικό ποσό για την ανοικοδόμηση ενός ναού.

Δεν αμφισβητώ και κατανοώ την ιστορική και πολιτισμική σημασία του ναού και φυσικά πρέπει να ανοικοδομηθεί. Αδυνατώ όμως να παραβλέψω την τραγική ειρωνεία και την αδικία μέσα σε όλο αυτό. Για άλλη μια φορά αποδείξαμε σαν ανθρωπότητα πως δεν ξέρουμε να βάζουμε προτεραιότητες και για άλλη μια φορά απογοητεύσαμε εκείνους τους συνανθρώπους μας που μας έχουν ανάγκη. Ας μην ξεχνάμε πως η ανθρωπότητα έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα που χρειάζονται άμεση λύση, χρόνια τώρα. Θα κλείσω με ακόμη ένα ερώτημα.

Τι πρέπει να συμβεί για να δράσουμε για τα θέματα αυτά τόσο άμεσα;