music photography

Η Κύπρος έχει βγάλει πολλούς εξαιρετικούς καλλιτέχνες κι ακόμη μια απόδειξη είναι η Άντρεα Παύλου. Αυτό το ταλαντούχο κορίτσι σπούδασε 3D Animation στο University of Hertfordshire με ειδίκευση στο rigging και technical animation. Πέρα απ’ αυτές τις σπουδές ασχολείται με concept art, και με τη φωτογραφία ενώ διαμένει στην Αγγλία. Αποκλειστικά στο Sociostory, η συνέντευξη μας με την Άντρεα!

Από ποια ηλικία ξεκίνησες να ασχολείσαι με τις τέχνες και ποιο ήταν το πρώτο σου μάθημα καλλιτεχνικού περιεχομένου;

Δεν θυμάμαι να υπήρξε κάποια στιγμή που να μην ασχολούμουν με διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες, όπως χορό, μουσική, τέχνη και φωτογραφία. Ήμουν αρκετά τυχερή που είχα υποστηρικτικούς γονείς που με πήγαιναν σε μαθήματα χορού, πιάνου, και τέχνης από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Στη συνέχεια, λόγω του ότι πάντοτε λάτρευα τις ταινίες και τον κινηματογράφο, ξεκίνησα να συμμετέχω σε πιο εξελιγμένα μαθήματα όπου είχα την ευκαιρία να μάθω περισσότερα για θέματα όπως οπτικά εφέ, και παραγωγή ταινιών και βιντεοπαιχνιδιών. Από τη λίστα των ειδικευμένων μαθημάτων δεν έλειπαν τα A Levels τέχνης και φωτογραφίας.

Γιατί επέλεξες να σπουδάσεις 3D Animation;

Από μικρή ηλικία ήθελα να είμαι κι εγώ ένα μέρος της μαγείας που δημιουργείται στα παρασκήνια. Σε ένα χώρο όπου θα μπορούσα να δώσω πνοή σε κάθε είδους νέου κόσμου, χαρακτήρες και πλάσματα, είτε σε ταινίες είτε σε βιντεοπαιχνίδια. Θυμάμαι όλες τις φορές που έβγαινα από το σινεμά και όλες τις στιγμές που έπαιζα κάποιο βιντεοπαιχνίδι, τα συναισθήματα που μου προκαλούσαν, και το πόσο ήθελα να είμαι μέρος αυτής της τέχνης. Λατρεύω τον κινηματογράφο και τα βιντεοπαιχνίδια, και γι’ αυτό επέλεξα να ειδικευτώ σ’ αυτόν τον κλάδο. Οι ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια είναι πολύ ενοποιημένα και ανήκουν στην ίδια βιομηχανία, οπότε ο τομέας ειδίκευσης μου, μου επιτρέπει να κινηθώ ελεύθερα μεταξύ των δύο και μπορώ εύκολα να επιλέξω σε ποια projects θα συμμετάσχω. 

Υπήρξε κάποια δουλεία ή project σου που να σε ενθουσίασε περισσότερο από άλλες;

Όλα τα projects που κάνω με ενθουσιάζουν γιατί βλέπω το πως αρχίζει η δημιουργία τους και το πως εξελίσσονται για να καταλήξουν στο τελικό αποτέλεσμα. Όλοι οι συντελεστές, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, αφήνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους στην κάθε τους δουλειά. Το project στο οποίο εργάζομαι τώρα είναι το μεγαλύτερο που έχω κάνει μέχρι στιγμής και βρίσκω τον εαυτό μου κατενθουσιασμένο και ανυπομονώ να κυκλοφορήσει. Δυστυχώς δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα γιατί δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη στο κοινό. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι αυτό το project είναι βιντεοπαιχνίδι.    

Πέρα από το 3D Animation, ασχολείσαι επαγγελματικά με τη φωτογραφία. Τι σημαίνει η φωτογραφία για σένα;

Η φωτογραφία είναι ακόμη ένας τρόπος με τον οποίο εκφράζω την καλλιτεχνική μου τάση.  Βρέθηκα να ασχολούμαι με τη φωτογραφία υποσυνείδητά αλλά σύντομα ανακάλυψα ότι ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Πολλές βασικές αρχές της φωτογραφίας συμπίπτουν με θέματα που χρησιμοποιώ καθημερινά στη δουλειά μου όπως τον φωτισμό, τη σύνθεση, και το χρώμα. Έχω πειραματιστεί με τη φωτογραφία για πολλά χρόνια αλλά ο αγαπημένος μου χώρος είναι η φωτογραφία συναυλιών (music photography). 

Γιατί σε ελκύει περισσότερο το Music Photography;

Μέσω της αγάπης μου για τη μουσική, τις συναυλίες και τη φωτογραφία, βρήκα ένα τρόπο να τα συνδυάσω κι έτσι έγινα music photographer. Πάντα ψάχνω μια δικαιολογία για να παρευρεθώ στην επόμενη συναυλία στην πόλη όπου μένω (ή κι εκτός πόλης εννοείται). Μου αρέσει η ατμόσφαιρα, το κοινό, η μουσική. Είναι ένα μέρος όπου νιώθω άνετα, και με τη φωτογραφική μου μηχανή μου δίνεται η ευκαιρία να καταγράψω τις στιγμές, την ενέργεια της συναυλίας, και τα καλύτερα στοιχεία που μπορεί να προσφέρει η ζωντανή μουσική. Αγαπώ το να μπορώ να συναναστρέφομαι με τους θαυμαστές και τους μουσικούς σε ένα περιβάλλον όπου όλοι μπορούν να εκφραστούν μέσω της μουσικής που τους ενώνει.

Ποια ήταν η αγαπημένη σου συναυλία όπου παρευρέθηκες σαν φωτογράφος;

Η αγαπημένη μου συναυλία ήταν και η πρώτη μου μεγάλη δουλεία σαν φωτογράφος που τύχαινε να ήταν για το αγαπημένο μου συγκρότημα. Πήρα το πάσο φωτογραφίας λίγες ώρες πριν από τη συναυλία και όσο ενθουσιασμένη ήμουν, άλλο τόσο αγχωμένη ήμουν. Ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα γιατί ένιωθα πως έπρεπε να αποδείξω στον εαυτό μου πως το music photography ήταν κάτι που μπορούσα να κάνω και ότι μπορούσα να ανταπεξέλθω σε μεγάλες συναυλίες. Πιστεύω πως η μεγαλύτερη πρόκληση για τη συγκεκριμένη συναυλία ήταν ότι έπρεπε να είμαι επαγγελματίας ενώ ήμουν πολύ ενθουσιασμένη γιατί έβλεπα το αγαπημένο μου συγκρότημα επί σκηνής. 

Photo by Andrea Pavlou

Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι κανόνες που πρέπει να ακολουθούν οι music photographers σε μεγάλες συναυλίες;

Υπάρχουν διάφορα είδη πάσων που παρέχουν πρόσβαση για τους φωτογράφους. Για παράδειγμα ένα κανονικό πάσο (press pass) επιτρέπει στον φωτογράφο να φωτογραφίσει μόνο τα πρώτα τρία τραγούδια από το Photo Pit που είναι η περιοχή μεταξύ της σκηνής και του κοινού. Μετά την ολοκλήρωση των τριών τραγουδιών μπορεί να φωτογραφίζει από το κοινό αλλά αυτό εξαρτάται από το χώρο όπου γίνεται η συναυλία. Επίσης δεν επιτρέπεται το φλας. Το άλλο πάσο ονομάζεται AAA –Access All Areas (πρόσβαση σε όλες τις περιοχές) που επιτρέπει στον φωτογράφο να φωτογραφίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας από όλα τα σημεία του χώρου συμπεριλαμβανόμενης της σκηνής. Συνήθως αυτό το πάσο δίνεται μόνο στον προσωπικό φωτογράφο του συγκροτήματος. 

Ποια είναι η δυσκολία του να έχεις μόνο 3 τραγούδια σαν περιθώριο για φωτογράφιση;

Κάποιες από τις μεγαλύτερες δυσκολίες είναι ότι δεν έχουμε την ευχέρεια του χρόνου, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούμε φλας, και οι μουσικοί κινούνται διαρκώς. Έτσι πρέπει να γνωρίζουμε καλά τις ρυθμίσεις που λειτουργούν για το κάθε είδος φωτισμού και να έχουμε την ικανότητα της γρήγορης εναλλαγής μεταξύ τους, ώστε να τραβήξουμε ποιοτικές φωτογραφίες. Αν δεν ξέρουμε να λειτουργούμε τη φωτογραφική μας μηχανή σωστά, οι φωτογραφίες θα βγουν θολές ή σκοτεινές.

Photo by Andrea Pavlou

Ποια ήταν η χειρότερη σου εμπειρία σε συναυλία;

Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη συναυλία όπου είχα μια κακή εμπειρία αλλά υπάρχουν ορισμένα κοινά αρνητικά στις περισσότερες συναυλίες. Για παράδειγμα, μερικές φορές υπάρχει μεγάλη ασέβεια από το κοινό προς τους φωτογράφους. Θα σου κόψουν το δρόμο, θα σταθούν μπροστά σου, και δε θα σε αφήσουν να περάσεις. Καταλαβαίνω πως βρίσκονται εκεί για να δουν το αγαπημένο τους συγκρότημα αλλά απ’ την άλλη κι οι φωτογράφοι βρίσκονται εκεί για να κάνουν τη δουλειά τους. Επίσης, κάποτε η δουλειά μας διακόπτεται από το προσωπικό ασφαλείας για κανένα απολύτως λόγο. Μπορεί ένας φωτογράφος να έχει πάσο και να δικαιούται να βρίσκεται στο χώρο όπου πραγματοποιείτε η συναυλία, αλλά να τον/την διώξει το αγενής προσωπικό ασφαλείας λόγω του δικού τους σύνδρομού ανωτερότητας. Κοίτα, δεν είμαι ψηλή και είμαι γυναίκα, και δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε παίρνουν στα σοβαρά και δεν σε αφήνουν να κάνεις τη δουλειά σου σωστά γι’ αυτούς τους χαζούς και μόνο λόγους. 

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Υπάρχουν μερικά συγκροτήματα που θα ήθελα να φωτογραφίσω σε κάποια στιγμή όπως τους Slipknot, A Day To Remember, Billie Eilish, και Metallica. Θα ήθελα επίσης να κάνω περιοδεία ως φωτογράφος ενός συγκροτήματος και να δω τις φωτογραφίες μου τυπωμένες σε περιοδικά μουσικής. Μπορεί να είναι μεγάλοι οι στόχοι μου αλλά είναι αυτά που ανυπομονώ να τα επιδιώξω!

Άντρεα σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία γιατί το αξίζεις!

Βρείτε την Άντρεα Παύλου εδώ:

http://www.instagram.com/andreaxpavlou

Support Art Workers

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το σύνθημα «Support Art Workers» που σημαίνει «Υποστηρίζω τους Εργαζόμενους της Τέχνης»;

Στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο όταν ανακοίνωσαν οι δύο κυβερνήσεις τα καινούρια μέτρα που θα παρθούν από τις 4 Μαΐου και μετά, δεν ανέφεραν πουθενά το τι θα συμβεί με τον πολιτισμό των δύο χωρών. Όλοι οι εργαζόμενοι θα λάβουν επιδόματα και θα επιστρέψουν στις δουλειές τους κανονικά. Με τους εργαζόμενους της τέχνης τι θα γίνει; Οι μουσικοί, ηθοποιοί, χορευτές, και όλοι οι επαγγελματίες καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί πολύ πιο πριν από την καραντίνα και πιο συγκεκριμένα όταν απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις άνω των 75 ατόμων σε κλειστούς χώρους, αλλά αυτό δεν τους ένοιαξε. Έτσι ξεκίνησε το κίνημα «Support Art Workers» κι έχουν δίκιο.

Τι ζητούν αυτοί που ανήκουν στο κίνημα αυτό;

Υπάρχουν τρία βασικά αιτήματα.

  1. Να ανακοινωθεί άμεσα ένα σχέδιο υποστήριξης για το επόμενο εξάμηνο.
  2. Να αντιμετωπιστεί άμεσα το ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων.
  3. Να ανακοινωθεί ένας σαφής και σταδιακός χάρτης της επιστροφής των εργαζομένων της τέχνης όπως συμβαίνει με όλους τους επαγγελματίες.

Μέχρι τώρα έχουν υπογράψει το κίνημα περισσότεροι από 25,000 άνθρωποι μεταξύ των οποίων γνωστοί μουσικοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες και συγγραφείς όπως οι Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Αγγελάκας, Σωκράτης Μάλαμας, Ρέα Γαλανάκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Στέφανος Κορκολής, Ιωάννα Καρυστιάνη, Ρένη Πιττάκη, Λυδία Φωτοπούλου, Νατάσα Μποφίλιου, Γιώρος Τσεμπερόπουλος, Μαρία Ναυπλιώτου και πολλοί άλλοι.

Support Art Workers

Το κίνημα αυτό έχει καταφέρει ήδη τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος να σκεφτεί πως υπάρχουν και άτομα τα οποία βασίζονται στις τέχνες για να πάρουν ένα εισόδημα και έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Θέλω να εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες ώστε να μην παραλύσει ο κλάδος του πολιτισμού το καλοκαίρι, γιατί ξέρω ότι είναι η περίοδος εκείνη στην οποία πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ασχολούνται με τον πολιτισμό περιμένουν για να μπορέσουν να υποστηρίξουν το ετήσιο εισόδημά τους. Και έχω ζητήσει, επίσης, από την Υπουργό Πολιτισμού σε συνεννόηση και με το Υπουργείο Εργασίας να δούμε αν μπορούμε, και με ποιο τρόπο μπορούμε, να κατανείμουμε πόρους του ΕΣΠΑ για ένα στοχευμένο πρόγραμμα στήριξης της ανεργίας στον χώρο του πολιτισμού».

Τώρα οι εργαζόμενοι της τέχνης στην Ελλάδα περιμένουν την ανακοίνωση των μέτρων για τον Πολιτισμό. Στην Κύπρο τι γίνετε όμως; Γιατί δεν έχουν ανακοινώσει το οτιδήποτε; Δεν έχουμε εμείς επαγγελματίες καλλιτέχνες; Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε να υπογράφουμε κι εμείς μια αίτηση για να μας λάβει υπόψη του ο κ. Αναστασιάδης;

Αυτό που συμβαίνει σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ανεπίτρεπτο. Δεν είναι δυνατών οι χώρες που θαυμάζουν και ισχυρίζονται πως είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων να απαξιούν να δώσουν σημασία στον πολιτισμό και να περιμένουν τους εργαζόμενους της τέχνης να υπογράφουν αιτήσεις έτσι ώστε να τους λάβουν υπόψη. Πιστεύω πως πρέπει και η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος να παραδειγματιστούν από την κυβέρνηση της Γερμανίας που μέρα νύχτα κράζουν, η οποία έδωσε 50 δισεκατομμύρια σε καλλιτέχνες και freelancers. 

Οι σκέψεις δικές σας.