fatherhood

Πατέρας, μια λέξη τόσο όμορφη, τόσο ζεστή και ασφαλής. Σήμερα γιορτάζουν οι μπαμπάδες χαζοχαρούμενοι και μη. Μπορεί η σημερινή μέρα (τουλάχιστον στην Κύπρο) να μη είναι τόσο γνωστή όσο η ημέρα της μητέρας, τα τελευταία χρόνια όμως, έχει αρχίσει να διαδίδεται.

Ιστορικά πρώτη γνωστή περίπτωση οργανωμένου εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα διεξάχθηκε στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των ΗΠΑ στις 5 Ιουλίου 1908. Διοργανώθηκε από την Grace Golden Clayton, αποτίνοντας φόρο τιμής στους 210 νεκρούς πατεράδες που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα, τον Δεκέμβριο του 1907. Η συγκεκριμένη όμως μέρα δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή, καθώς επισκιάστηκε από άλλα γεγονότα, με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίσει ως επίσημη εορτή και ούτε να εορταστεί ξανά. Όλη η αναγνώριση για την ημέρα του πατέρα πήγε στη Sonora Dodd από την πολιτεία της Ουάσιγκτον. Η Dodd εν αγνοία της ύπαρξης προηγούμενης διοργάνωσης, διοργάνωσε τη γιορτή του πατέρα, δύο μόλις χρόνια αργότερα από την Clayton. Ήθελε να τιμήσει τον πατέρα της και όλους τους υπόλοιπους πατεράδες, που υπήρξαν βετεράνοι του Αμερικανικού Εμφυλίου.

Όπως και να έχει ευχαριστούμε αυτές τις δύο κυρίες για την ευκαιρία που μας έδωσαν να μπορούμε να γιορτάσουμε σήμερα την πατρότητα. Γιατί πραγματικά η πατρική αγάπη είναι το ίδιο ξεχωριστή με την μητρική. Είναι υπέροχο το πως ένα τόσο δα πλασματάκι μπορεί να σπάσει την δήθεν σκληρή εικόνα κάποιου. Το πόσο εύκολα μπορεί ένας πατέρας να υποκύψει στα καμώματα της κόρης ή του γιου του. Το που θα μπορούσε να φτάσει για να προστατέψει το παιδί του αλλά και το πόσο εύκολα μπορεί να σπάσει η καρδία του. Είναι αξιοθαύμαστο το πως αλλάζει κάποιος όταν γίνει πατέρας, το άγχος, η ανησυχία και το πως γίνετε και αυτός παιδί για να δεθεί με το παιδί του.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου, βιολογικούς, θετούς, σε αυτούς που έφυγαν και σε αυτούς που είναι ακόμη δίπλα μας. Σας αγαπάμε!