hug relationship

Σχέσεις. Η ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνικοποιηθέι και να συνυπάρξει με άλλα άτομα. Η ανάγκη της παρέας και της συντροφικότητας.

Κάνουμε σχέσεις για να ενταχθούμε σε μια ομάδα των δύο ή περισσότερων ατόμων, να αντάλλαξουμε ιδέες , απόψεις και όνειρα για το μέλλον. Οι σχέσεις γίνονται για να μοιραστούμε κάτι, ένα συναίσθημα ή μια στιγμή, είναι όλα θέμα επικοινωνίας και αλληλοσύνδεσης.

Ένα. Η σχέση ξεκινά από τον αριθμό ένα. Τότε το ένα έχει ανάγκη το άλλο του ένα. Ένα και ένα κάνουν δύο και εκεί δημιουργείται η σχέση. Το κάθε ένα- δηλαδή άνθρωπος, είναι φτιαγμένος από τα ίδια υλικά και πάνω κάτω έχει τις ίδιες ανάγκες ή παρόμοιες με κάποιο άλλο άτομο. Κάποιες από αυτές τις ανάγκες- απόψεις ή τρόπος σκέψης συγκλείνει και εκεί δημιουργείται η ομάδα.

Οι παγίδες της σχέσης; Ξεχνάμε ότι ξεκινήσαμε μόνοι μας. Είμαστε άτομα αυτόνομα και ξεχωριστά και για αυτό διαφέρει άνθρωπος από άνθρωπος. Κάποιες στιγμές αφήνουμε τον εαυτό μας και καταλήγουμε να μοιάζουμε τόσο πολύ στον συνάνθρωπο μας που δεν διαφέρουμε και εξαφανίζετε η μοναδικότητα. Μέγα λάθος. Η μοναδικότητα είναι κάτι δικό σου και κάτι δικό μου, όσο καλά και να περνάω σε μια ανθρώπινη σχέση δεν θα ξεχάσω ποτέ το ποιός/ ποια είμαι. Μόνο τότε θα καταλήξω με τα σωστά άτομα γύρω μου και μόνο τότε θα αναπτυχθώ. Ναι θα έχουμε κοινά με τα άτομα γύρω μας αλλά θα έχουμε και διαφορές. Οι διαφορές στην ουσία είναι αυτό που μας ενώνει αφού εκεί θα γίνουν οι πιο βαθιές και αληθινές συζητήσεις και από εκεί ξεκινά η εξέλιξη η προσωπική αλλά και η ομαδική.

Ξεχνάμε ότι έτσι γνωρίσαμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας και όλο του επιβάλλουμε πως πρέπει να είναι, πως πρέπει να συμπεριφέρετε και τι ανάγκες έχουμε εμείς. Πιέζουμε κατάστασεις και άτομα να έρθουν κοντά στα δικά μας εγώ και ξεχνάμε ότι το άλλο άτομο είναι ξεχωριστό με το δικό του τρόπο. Δίνουμε περισσότερη σημασία στο που διαφέρουμε και όχι στο που συγκλείνουμε. Όλο και ξεχνάμε τη μαγεία του ιδιαίτερου και του διαφορετικού και όλο τρέχουμε στο να μοιάσουμε κάπου και όλο τρέχουμε και τρέχουμε. Συνεχείς δρόμος χωρίς αποτέλεσμα.

Μέσα από τους ανθρώπους μαθαίνουμε και ίσως ανακαλύψουμε και νέους τρόπους σκέψης και νέα πράγματα ακόμα και για τον ίδιο εαυτό μας. Ποτέ όμως δεν θα γίνουμε ο ΑΛΛΟΣ και πότε ο άλλος δεν θα γίνει ΕΓΩ. Όπως γνωριστήκατε έτσι θα μείνετε και άμα έρθει αλλαγή και είναι θετική θα έρθει από μόνη της, χωρίς πίεση , χωρίς να ικανονοποιήσετε τα θέλω κάποιου άλλου και χωρίς να αλλοιωθείτε.

Αλλαγή και εξέλιξη, ναι. Πίεση και εκτός ευατού όχι. Το άτομο που θα είναι κοντά σας θα είναι αυτό που ξέρει όλοι τις πλευρές σας, ΤΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ και αυτό το άτομο που θα σας κάνει να παραμείνετε έτσι και να άλλαξετε αν θα αλλάξετε για εσάς, τον ίδιο σας τον εαυτό. Δεν σήμαινει ότι μόλις μπεις σε μια σχέση θα την δεις νοικοκυρούλλα ή θα την δείς αγαπησιάρης ή χουβαρτάς φίλος αν δεν είσαι. Θα συνεχίσεις να βγαίνει με φίλους, θα συνεχίσεις να θέλεις χρόνο για τον εαυτό σου και θα θέλεις να συνεχίσεις τις ίδιες συνήθειες μόνο που θα πρόσθεσεις άτομο ή άτομα στη ζωή σου. Μην ξεχνάς ότι το άτομο απέναντι σου αγάπησε τον άστατο σου χαρακτήρα και το πόσο ασυγύριστος είσαι.

Είσαι αυτό που είσαι. Αγάπησε το, προχώρα μαζί με τα άτομα σου και άμα είναι να έρθει κάτι άλλο θα έρθει.

Οι σκέψεις δικές σας.

holy bible book read

Written by K Kiran Rathod.

If someone is doing good to the society, then we don’t need to ask God for anything that we want in our lives. I was just an another boy who was born to the poor parents who would sweat their days and nights to make their living.

They worked on the on the basis of civil contractors in the construction sites at Pune. May be my parents had a dream that I would become someone good someday. They didn’t abandon me like the other kids. And it is the only thing that told me that I was lucky enough. My parents left me when I was 4. I didn’t know how the love from the parents would be at the age of such an innocence. Some of my relatives helped me start my primary education in Mahabubnagar district. After completion of my 5th standard, I was joined into a Government School alongside staying in one of the Government Hostels at Hyderabad, on the decision of my parents. There were so many problems that I had faced while I was growing up. Sometimes, there used to no proper food to eat.

At times, I even got used to sleep on empty stomach. Apart from this, for every summer holidays, I’d visit Maharashtra with my parents. I had spent my childhood gathering garbage on the streets of Pune, India. I’d join my mother and father in pulling plastic bottles, cans and cardboard from the roadside dumpsters and selling the materials to the scrap traders for income. With the money I get, I used to buy some used clothes to wear. It was one of the saddest part in my life. But here, the situation has only made me stronger. I was in my class 10, when I got selected for a residential camp named LAKSYAM-2014 organised by one of the NGO’s called Gnana Saraswati Foundation.

It was a 45 days awareness programme held at my school which has brought the biggest change in my life. I was totally inspired by the speeches that were given by the famous speakers on that platform. It gave me the biggest hope and a purpose to live for a reason in my life. After some days has passed, I started studying diploma in Civil Engineering while staying in a bachelor’s room in Hyderabad. I used attend my classes in the mornings hours while working for catering services in the evening hours to pay off my collage expenses on my own. Once when I went on shortage of money and couldn’t pay the rent for the room I am staying in and was expelled from the place. Finding no alternative shelter, I slept at MGBS bus stand for 3 continuous nights. It was an horrible situation. Again, life has reminded me that I am poor.

And it’s the day, I’ve decided whatever might happen to me but I’d NEVER GIVE UP in my life. I thought of every possible option to make my living better at that moment. I started doing part time work at some function halls and went to paste posters on walls in the earliest of the mornings to earn money. Self Learning has taught me a lot of things. I somehow managed to get a telecaller job but it had a hard side for me. I even joined in some local news channels as an anchor (news reader) and it didn’t work much with me. With that unfaded inspiration from the first NGO program that I had attended, I had taken my first step towards the volunteering into some more NGO’S and getting to know how the works are done. I’d learnt Professional Development besides my engineering.

This has given me a super power to build myself, leading me to start up my own NGO named “YOUTH FOR UNITY” ORGANISATION. Now I made a team for myself who supported our mission and vision of the service. I give speeches and seminars to the people on entrepreneurship and inspire them by telling motivational stories to bring a change in them.

I am just 20 years old today. I am an Independent Social Activist.

students erasmus

Γράφει η Ν.Γ

Γιατί πρέπει να πας εράσμους λοιπόν; Κατά δική μου άποψη είναι ότι καλύτερο για ένα φοιτητή. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα λέγοντας την δική μου εμπειρία.

Τον Σεπτέμβρη, είχα πάει στην παρουσίαση εράσμους όπου είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα λόγια άλλων συμφοιτητών μου που πήγαν και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη διαδικασία. Να μην τα πολυλογώ με ενέκριναν και τον Φεβράρη έφυγα για Τσεχία.

Εννοείτε η μέρα της αναχώρησης ήταν γεμάτη αγωνία αλλα και ενθουσιασμό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Ολο αυτο ειναι μια υπεροχη εμπειρια γιατι γνωριζεις ατομα απο ολες τις χώρες, όχι μονο απο Ευρώπη αλλά απο ολόκληρο τον κόσμο. Μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερες, και ακόμη και κάποιες αντιλήψεις που μπορεί να έχεις, μετά από το εράσμους σίγουρα θα εξαφανιστούν. Επίσης, όσο κοινωνικός και αν νομίζεις ότι είσαι μετά το εράσμους θα είσαι κατά πολύ περισσότερο. Γνωρίζεις τόσα πολλά άτομα, δένεσαι με κάποιους, κάνεις καινούριες φιλίες, μαθαίνεις την κουλτούρα του κάθε ατόμου που είναι στη ζωή σου και εννοείτε ζεις κατά πολύ περισσότερο τη φοιτητική ζωή ιδιαίτερα αν σπουδάζεις Κύπρο.

Ακόμη ένα θετικό το οποίο είναι για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο είναι ότι μπορεις να ταξιδέψεις όλη την Ευρώπη, με τρένο, με λεωφορείο και με αεροπλάνο σε πάρα πολύ καλές τιμές. Παράλληλα συνηδητοποιείς την αξία κάποιων πραγμάτων και ωριμάζεις σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις πως είναι να συγκατοικείς με άλλα άτομα, αφού στη δική μου περίπτωση μέιναμε όλοι οι φοιτητές του ερασμους σε εστιες με κοινόχρηστους χωρους και συγκεκριμένα με κοινόχρηστο δωμάτιο. Έτσι μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τους άλλους και να έχεις πιο πολύ υπομονή. Ακόμη τα αγγλικά σου βελτιώνονται πάρα πολύ και μαθαίνεις και άλλες γλώσσες.

Γενικά πιστεύω πως ειναι μια εμπειρία η οποία σε αλλάζει ριζικά σαν άνθρωπο, ζεις νέες εμπειρίες, μαθαίνεις νέα πράγματα, βγαίνεις περισσότερο προς τα έξω και γίνεσαι πιο τολμηρός. Γι αυτό εσύ που το διαβάζεις και σκέφτεσαι να πας εράσμους μην το πολυσκέφτεσαι και πάρε το ρίσκο!

books

Ο Alexandre Dumas γεννήθηκε στην Γαλλία το 1803 και ανήκει στο κίνημα του γαλλικού Ρομαντισμού. Έγινε γνωστός κυρίως μετά την επιτυχία του ιστορικού μυθιστορήματος του <<Οι τρεις σωματοφύλακες>>. Ωστόσο πολλοί δεν γνωρίζουν ότι το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα αυτοτελές έργο αλλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα συνεχιστεί με το <<Μετά από είκοσι έτη>> και <<Ο Υποκόμης ΝτεΜπραζελον>>. Και τα τρία αυτά μέρη αποτελούν συνεχεία της ίδιας ιστορίας την οποία αποφάσισα να σας διηγηθώ.

Η υπόθεση του πρώτου βιβλίου είναι αρκετά γνωστή και διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα συγκεκριμένα επί βασιλείας Λουδοβίκου 13ου (Louis XIII).Ένας νεαρός από την επαρχία-ο Ντ’Αρτανιαν αποφασίζει να γίνει σωματοφύλακας του Βασιλιά και πηγαίνει στο Παρίσι για να εκπαιδευτεί. Εκεί γνωρίζει τρεις παλαιότερους σωματοφύλακες-Αθως, Πορθος και Αραμης-μαζί με τους οποίους θα συνεργαστεί για να σώσει την τιμή της Βασίλισσας της Γαλλίας. Πιο συγκεκριμένα η Βασίλισσα Άννα ζητεί την βοήθεια τους γιατί έχει χαρίσει το μαργαριταρένιο της κολιέ στον εραστή της και πρεσβευτή της Αγγλίας, Δούκα του Μπαγκινχαμ, ο οποίος όμως έχει κληθεί πίσω στο Λονδίνο για να αναλάβει την θέση του Πρωθυπουργού, πράγμα που δυσκολεύει την θέση της γιατί ο Βασιλιάς της έχει ζητήσει να το φορέσει σε έναν χορό.

Οι τέσσερις λοιπόν ήρωες μας θα ταξιδέψουν στην Αγγλία και θα καταφέρουν ύστερα από πολλές περιπέτειες να γυρίσουν πίσω εγκαίρως. Το ταξίδι στην Αγγλία θα αποτελέσει το κύριο σκηνικό και του δευτέρου βιβλίου του, εδώ όμως ο Δουμάς κάνει ένα άλμα στο χρόνο και επιλεγεί την άστατη περίοδο της Fronde(Επανάσταση της Σφενδόνης) για να τοποθετήσει την ιστορία του. Ο Βασιλιάς έχει πεθάνει και η Βασίλισσα με τον Καρδινάλιο Μαζαρεν(Mazarin)έχουν αναλάβει την διακυβέρνηση μέχρι να ενηλικιωθεί ο διάδοχος. Ο Ντ’Αρτανιαν είναι πλέον Λοχαγός των σωματοφυλάκων και μαζί με τον Πορθο υπηρετούν στο πλευρό του Στέμματος, όμως ο Αθως και ο Αραμης θα προτιμήσουν να ταχτούν με την πλευρά των επαναστατών. Παρά όμως τις διαφορετικές τους απόψεις θα συνεργαστούν για να σώσουν την Αγγλική Μοναρχία. Βλέπετε την ίδια εποχή που στην Γαλλία λαμβάνει χώρα η Fronde στην Αγγλία διαδραματίζεται η ¨Ένδοξη Επανάσταση¨ με τον προτεσταντικό λαό να εξεγείρεται απέναντι στον καθολικό βασιλέα Κάρολο Α΄(Charles I).Οι τέσσερεις φίλοι ύστερα από παρακίνηση οι μεν της Βασίλισσας και του Καρδινάλιου, οι δεν των Πριγκίπων ΝτεΚοντε και ΝτεΜποφορ- που είναι οι αρχηγοί της Fronde-θα επιχειρήσουν να σώσουν το βασιλιά από την εκτέλεση. Δεν θα τα καταφέρουν, αλλά θα φυγαδεύσουν τον γιο του και διάδοχο του βρετανικού θρόνου σώο και αβλαβή στην Γαλλία. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της ιστορίας  κεντρικό πρόσωπο είναι ο γιος του Αθω, Ραούλ ΝτεΜπραζελον, που υπηρετεί κάτω από τις εντολές του ΝτΆρτανιαν, ο οποίος με την σειρά του λογοδοτεί στον νέο Βασιλιά Λουδοβίκο 14ο (Louis XIV).Μαζί του και μαζί με τον Άθω θα ταξιδέψουν για τρίτη και τελευταία φορά στην Αγγλία για να επαναφέρουν στον θρόνο τον Κάρολο Β’ (Charles II) ο οποίος μετά τον θάνατο του πατερά του ζει στην Ολλανδία, στην αυλή του Γουλιέλμου του δευτέρου, σύντομα όμως χάρη στις προσπάθειες των φίλων μας θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο ως συνεχιστής της δυναστείας των Στιουαρτ.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ραούλ αποτελεί κεντρική προσωπικότητα σε ένα ακόμη αυτοτελές μυθιστόρημα του Δουμά που τιτλοφορείται <<Ο Άνθρωπος με το σιδηρούν προσωπείο>>. Αν και τα γεγονότα που περιγράφει διαδραματίζονται μόλις λίγα χρόνια αργότερα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέταρτο μέρος αυτής της υπόθεσης καθώς είναι μια καθαρά φανταστική ιστορία. Γιατί πρέπει να τονιστεί ότι οι περιγραφές που υπάρχουν στα προηγούμενα τρία βιβλία  βασίζονται σε ιστορικά χειρόγραφα που ο Δουμάς είχε βρει στην εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μάλιστα ο ΝτΆρτανιαν είναι μια ιστορική προσωπικότητα που όντως υπηρέτησε ως Λοχαγός των Σωματοφυλακών, το ημερολόγιο του οποίου είχε βρει ο Δουμάς. Κάποιοι μάλιστα ιστορικοί λένε ότι ήταν εραστής της Βασίλισσας Άννας και πιθανότατα ο πραγματικός πατέρας του Λουδοβίκου του 14ου . Όπως και να έχει αυτά τα έργα αν και αναφέρονται σε μια μακρινή εποχή πολύ διαφορετική από την δική μας αποτελούν ακόμη και σήμερα ένα ευχάριστο αφήγημα, αφού η πένα του Δουμά τους έχει προσδώσει έναν αέρα διαχρονικότητας. Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Κολοκας –Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.

dog and girl

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

busy daily life

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

city crosswalk

Έχεις νιώσει ποτέ πίεση λόγω ηλικίας; Ναι, μιλώ για αυτό το πράγμα που όλοι περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικιακές φάσεις, λες και τους χρωστάς τίποτα.

Όταν είσαι 18 χρόνων πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, όταν είσαι 25 πρέπει να έχεις ήδη πάρει πτυχίο, να πας για μεταπτυχιακό ή και να αρχίζεις να ψάχνεις για μια σταθερή δουλειά με καλό μισθό. Κάπου στα 28 με 30 πρέπει να έχεις μια σταθερή σχέση και να προετοιμάζεσε για οικογένεια. Αν είσαι γυναίκα έχεις ήδη αργήσει και νιώθεις ήδη την πίεση από τον περίγυρο σου! Πότε θα κάνεις παιδιά, με πια ενέργεια θα τα μεγαλώσεις και πάει λέγοντας.

Αυτή η κατάσταση, είναι η ηλικιακή παγίδα είναι ένα ανθρώπινο – κοινωνικό κατασκεύασμα. Συγκεκριμένα είναι τα πρέπει που βάζει η κοινωνία και έπειτα εμείς στους εαυτούς μας.  Είναι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς . Το άγχος που μας δημιουργείται ότι αν δεν ανταπεξέλθουμε σημαίνει αυτόματη αποτυχία. Σιγά σιγά καταλήγουμε να μετράμε την επιτυχία και την ευτυχία μας βάση του αν καναμε στη ζωή μας αυτά που οι άλλοι θέλουν για εμάς.

Μας καλουπώνουν και εμείς το δεχόμαστε και το επιβάλλουμε στο εαυτό μας, διαιωνίζουμε αυτά τα πρέπει με αποτέλεσμα να νιώθουμε αποτυχημένοι αν δεν προλάβουμε να κάνουμε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ στην ηλικία που ΠΡΕΠΕΙ. Καταπιεζόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι, σε μια δουλεία που δεν αγαπούμε και χωρίς να έχουμε εκπληρώσει τα ΔΙΚΑ μας όνειρα και στόχους. Γιατί; Γιατί είμασταν απασχολημένοι προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μιας κοινωνίας, τις επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων, για εμάς.

Λοιπόν, σου έχω νέα! Είμαστε άνθρωποι, ο καθένας από εμάς ζητά κάτι διαφορετικό από αυτή τη ζωή, ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και στόχους. Έχει την ολόδική του ζωή και δεν χρειάζεται να ανταπεξέλθει στα θέλω και τα πρέπει κανενός, ΜΟΝΟ στα δικά του. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να κάνει ευτυχισμένο τον εαυτό του και να ζήσεις όπως αυτός θέλει με τα χρονοδιαγράμματα που ο ίδιος θα θέσει!

police mitsero

Από τις 14 Απριλίου όλη η Κύπρος παρακολουθεί συγκλονισμένη τις εξελίξεις για τον φόνο στο μεταλλείο του Μιτσερού που έμμελε να είναι η αρχή μιας πρωτοφανούς υπόθεσης για τα κυπριακά δεδομένα, μια υπόθεση κατα συρροή δολοφονιών.

O ένοχος; Ένας 35χρονος Ελληνοκύπριος Μόνιμος Υπαξιωματικός της Εθνική Φρουράς με το ψευδώνυμο Ορέστης, που ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσε στον ψεύτικο λογαριασμό του στο Facebook. Τα θύματα του; Επτά μέχρι στιγμής, όλες αλλοδαπές γυναίκες που αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη στην Κύπρο που να ‘ξεραν… Ανάμεσα στα θύματα και δύο μικρά παιδιά μια 6χρονη και μια 8χρονη. Τρία από τα θύματα του τα έβαλε μέσα σε ταξιδιωτικές βαλίτσες και τα πέταξε στην κόκκινη λίμνη του Μιτσερού, τα άλλα δύο στο φρεάτιο, ένα στο πεδίο βολής και το άλλο σε μια άλλη λίμνη.  

Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις πολύ ντροπιαστηκές για να δοθούν.

Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι αστυνομικές αρχές της χώρας δεν βρήκαν κάτι νωρίτερα. Γιατί δεν έψαξαν αυτές τις γυναίκες με τα ανήλικα παιδιά τους όταν εξαφανίστηκαν. Αλλά βλέπεις ήταν αλλοδαπές, ξένες, και αυτές οι γυναίκες είναι συχνό φαινόμενο να φεύγουν για να πάνε κάπου που τους δίνουν περισσότερα χρήματα ή στα κατεχόμενα. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, δεν χρειάζεται οι αρμόδιες αρχές να ψάξουν και πολύ, απλά θα βάλουν μια αγγελία στην εφημερίδα “ελλιπών πρόσωπο” και τελείωσε το ζήτημα. Αν βρεθούν καλώς αλλιώς πάμε παρακάτω.       

Στο παρακάτω λοιπόν τυχαία ένας τουρίστας βρίσκει το πρώτο πτώμα στο φρεάτιο και λίγες μέρες μετά έχουμε τον δολοφόνο και ψάχνουμε για τα πτώματα. Λογική εξέλιξη για τα κυπριακά δεδομένα, δεν νομίζετε; Όπως λογικό ήταν το να βλέπεις βαλίτσες πεταμένες σε μια λίμνη, όπως φάνηκε και από τις φωτογραφίες που βγήκαν στη δημοσιότητα, χωρίς να σου κινήσουν κάποια περιέργεια, γιατί φυσικά σαν Κύπριοι έχουμε μάθει να πετάμε τα σκουπίδια μας δεξιά και αριστερά, τίποτα το παράξενο το παράξενο λοιπόν!

Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί επιτράπηκε να βγει στην δημοσιότητα η φωτογραφία και το πραγματικό όνομα του δράστη; Όχι, δεν το λέω για την δική του προστασία αλλά για την προστασία κυρίως των παιδιών του, της πρώην γυναίκας αλλά και του συγγενικού και φιλικού του περιβάλλοντος που πλέον έχουν στοχοποιηθεί. Δεν έχουν φταίξει σε τίποτα και το σοκ που περνούν οι ίδιοι από τις αποκαλύψεις είναι ήδη μεγάλο.

Φαίνεται όμως σαν κοινωνία και σαν κράτος δεν μαθαίνουμε και δεν σκεφτόμαστε αφού κάτι παρόμοιο είχε συμβεί με το διπλό φονικό του Στροβόλου όταν το 15χρονο παιδί κατηγορείτο για την δολοφονία των γονιών του, με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να βουίζουν χωρίς να σκέφτεται κανείς την ψυχολογία του παιδιού που μόλις είχε χάσει τους γονείς του. Τα άτομα αυτά θα έπρεπε να τα προστατεύουμε και να είμαστε δίπλα τους αλλά εμείς αντιθέτως καθαρά για το  κουτσομπολιό και την περιέργεια μας, τους έχουμε κάνει στόχους. Βγάλαμε στην φόρα τα στοιχεία του δράστη χωρίς να σκεφτούμε ποιοι θα επηρεαστούν, πως και πόσο. Επικεντρωθήκαμε στο ποιος είναι αυτός και μετά στο τι έκανε. 

Να μην ξεχάσω κλείνοντας και την τραγική ειρωνεία! Πόσες φορές έχουμε ακούσει την φράση “πρόσεχε τζιαι έσσιει ξένους που πειράζουν”; Λοιπόν αποδεικνύεται προς έκπληξη πολλών πως οι εγκληματίες και οι δολοφόνοι δεν χωρίζονται σε εθνικότητες, σε θρησκείες, σε χρώμα ούτε σε κοινωνικές τάξεις και σε επαγγέλματα. Επίσης για όσους πίστευαν πως τέτοια πράγματα, όπως και άλλα πολλά, δεν συμβαίνουν στην Κύπρο, λυπάμαι που έχουν ξυπνήσει τόσο απότομα κάποια στιγμή έπρεπε όμως! Πολλά πράγματα γίνονται στην χώρα μας, απλά γίνονται κάτω απ΄ την μύτη μας ή εμείς κάνουμε τα στραβά μάτια! Ελπίζω τώρα να επιστρέψουν πολλοί στην πραγματικότητα γιατί φαίνεται πως χρόνια τώρα ζούσαν σε μια ουτοπία!

Λοιπόν, για να μην ξεχνιόμαστε Κύπρος 2019 συγχαρητήρια για άλλη μια φορά!

crosswalk

Πάνε μέρες που θέλω να γράψω, πώς να στο πω να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου. Τελικά αποφάσισα πως αυτή η μέρα θα είναι σήμερα.  Ζούμε σε μια κοινωνία – σε ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι , δεν είναι πλέον άνθρωποι αλλά σάρκα και οστά που περιπλανιούνται τριγύρω ψάχνοντας την χαρά , την αγάπη , την ευτυχία; Κάπως έτσι.  Η χαρά , η αγάπη και η ευτυχία δεν είναι υλικό αγαθό που θα το βρεις στις εκπτώσεις και θα είναι κομμένο ραμμένο στα μέτρα σου. Αυτά τα κυνηγάς , γίνεσαι μαχητής και όχι απαθείς. Η απάθεια –αδράνεια δεν είναι ανθρώπινη. Για μένα ανθρωπιά είναι ένα χαμόγελο, ένα καλημέρα το πρωί.. είναι συναίσθημα. Οι άνθρωποι στην δική μας εποχή φοβούνται το συναίσθημα. Γιατί; Επειδή είναι πληγωμένοι , γιατί είναι υπεράνω και πρέπει ο άλλος να κάνει το πρώτο βήμα , γιατί απλά δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τα αισθήματα τους.   Τότε αυτά τα όντα μπορούν πραγματικά να είναι άνθρωποι και να βρουν την γαλήνη;  Ξύπνα. Βρες το θάρρος , την δύναμη και έκφρασε τα αισθήματα σου ΤΩΡΑ , πριν να είναι αργά. Ο πόνος , η μοναξιά και οι σκέψεις  που σε περιτριγυρίζουν δεν μπορούν να καλυφτούν από make up και από τις εξόδους σου. Βρες τα άτομα που τους αγαπάς, συμπαθείς , που σου λείπουν και πες τους τι νιώθεις. Βρες τα άτομα που σε πλήγωσαν / πλήγωσες και κάνε μια κουβέντα να σου περάσεις , να αδειάσεις. Κάνε το τώρα. Είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα σε ένα άνθρωπο το συναίσθημα. Μην το φοβάσαι. Και αν κάποιος σε πλήγωσε (όπως όλους μας , πες του την τελευταία σου κουβέντα και χάρισε του το  πιο λαμπερό και αληθινό σου χαμόγελο , την δύναμη σου.  Μην κουράζεις τα πράγματα, σκέψου και κάνε το πριν να είναι πραγματικά αργά , τότε που  η κάθε σου δράση δεν θα έχει νόημα. Και κλείνω με λίγα λόγια από την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Γκαμπριέλ Γκάρσια Μάρκες : ‘Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε γέρος είτε νέος.Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’αυτό μην περιμένεις άλλο, κάνε το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσε με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ, κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.’

stereotypes in genders

Μας έχουν «εμφυτεύσει» στο εγκέφαλο οδηγίες συμπεριφοράς αναλόγως του αν είσαι άντρας ή γυναίκα (βιολογικό φύλο).  Αυτές οι «οδηγίες» καθορίζουν το τρόπο συμπεριφοράς και λειτουργίας των φύλων στα πλαίσια της κοινωνίας, της εκπαίδευσης, της θρησκείας,  της εργασίας, των διαπροσωπικών – ερωτικών σχέσεων και σε όλους γενικότερα τους τομείς της ζωής του ατόμου. 

Ζούμε σε μια κοινωνία που

  1. Μαθαίνουμε τα μικρά παιδιά πως το χρώμα των κοριτσιών είναι το ροζ και των αγοριών το μπλε, πως τα κορίτσια παίζουν με κούκλες και τα αγόρια με όπλα, πως τα κορίτσια μπορούν να κλαίνε αλλά τα αγόρια όχι και πάει λέγοντας.
  2. Αναμένουμε από τα κορίτσια να έχουν κλίση στις τέχνες και τις ανθρωπιστικές σπουδές, ενώ από τα αγόρια στην επιστήμη και τον αθλητισμό.
  3. Απαιτούμε από τον άντρα να είναι πιο σκληρός και να μην εκφράζει τα συναισθήματα του. Ενώ από την γυναίκα να είναι πιο ευαίσθητη και εκδηλωτική όσον αφορά τα συναισθήματα της.
  4. Ζητάμε από τις κόρες μας να μας βοηθήσουν στην δουλειές του σπιτιού αλλά ούτε κατά διάνοια δεν ζητάμε από τους γιους μας να το κάνουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι για απλά πράγματα όπως η τακτοποίηση του δωματίου, αφού τα άλλα είναι «δουλειά» των γυναικών.
  5. Υπάρχει διαχωρισμός  στα σχέδια που έχουν πάνω τα ρούχα των παιδιών.  Τα ρούχα κοριτσιών έχουν πάνω πριγκίπισσες ενώ των αγοριών πειρατές. Οσο αφορά τα ρούχα των μεγάλων, τα γυναικεία είναι πιο sexy και αποκαλυπτικά.

Δυσκολίες στην ενήλικη ζωή

Η γυναίκα ακόμη και σήμερα εν έτη 2018 αντιμετωπίζει προβλήματα στην επαγγελματική της ανέλιξη αφού η λεγόμενη «γυάλινη οροφή» δεν λέει να σπάσει. Τις ηγετικές – διευθυντικές θέσεις συνεχίζουν να κατέχουν άντρες και το τραγικό είναι πως στο πολιτικό κομμάτι που υπάρχει η δυνατότητα της ψήφου πάλι το ποσοστό των γυναικών – πολιτικών που εκλέγονται είναι πάρα πολύ μικρό.

Αν μια γυναίκα  προσπαθήσει να κατακτήσει μια διευθυντική θέση πρέπει να καταβάλει αρκετό κόπο αφού έχει να αντιμετωπίσει τους άντρες τους οποίους πρέπει να πείσει και να κερδίσει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πολλοί  θα την υποτιμήσουν και δεν θα  δώσουν καν σημασία σε αυτά που έχει να πει. Εάν τώρα καταφέρει να πάρει τη θέση πολλοί είναι αυτοί που θα την αποκαλέσουν «σκύλα», συμπεριλαμβανομένων και γυναικών, και θα σκεφτούν πως τα κατάφερε με ανήθικα μέσα.

Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να δεχτούμε πως η γυναίκα «βγήκε από την κουζίνα», πως μπορεί να είναι μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά και επαγγελματίας. Έχουμε την εντύπωση πως μια γυναίκα με ψηλούς επαγγελματικούς στόχους είναι μια χαζή που πιστεύει πως μπορεί να πετύχει. Επίσης της ζητείται να θυσιάσει την καριέρα της για την οικογένεια της, έτσι ώστε να είναι “σωστή” σύζυγος και μητέρα.

Βέβαια και οι άντρες βασανίζονται από τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η  κοινωνία. Όπως το γεγονός πως το πόσο πετυχημένος είναι ένας άντρας μετριέται βάση της δουλείας και του μισθού του. Αυτό έχει και ως αποτέλεσμα οι ίδιοι να νιώθουν μειονεκτικά εάν ο μισθός της γυναίκας τους είναι πιο υψηλός.

Δυστυχώς ζούμε στην κοινωνία των στερεοτύπων και των προσδοκιών που έχουν άλλοι για εμάς. Σε μια κοινωνία που δημιουργούμε στερεότυπα στα παιδικά παιχνίδια και ρούχα, εμποδίζοντας την ελευθερία έκφρασης μέχρι και στα μικρά παιδιά. Οφείλουμε όμως να σταματήσουμε να ζούμε με τους γελοίους φόβους και να τους αφήσουμε στην άκρη. Γιατί ναι, πρόκειται και για τον φόβο πολλών γονιών πως αν ο γιος τους παίξει με κούκλες, φορέσει ροζ ή ασχοληθεί με την τέχνη θα γίνει ομοφυλόφιλος και αναλόγως αν η κόρη τους παίξει με αυτοκίνητα ή θέλει να γίνει μηχανικός θα γίνει λεσβία. Αυτός ο φόβος προς το “διαφορετικό” είναι πλέον ανεπίτρεπτος ακι στη τελική τι έγινε αν κάποιος έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από αυτό που θεωρείται “φυσιολογικό”;

Μα ποιος τέλος πάντων ανακάλυψε αυτούς του γελοίους ρόλους, τα ανεκδιήγητα πρέπει; Ρόλους που δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να εκφράσουν αυτό που πραγματικά θέλουν και νιώθουν, αυτό που πραγματικά είναι!

Έφτασε ο καιρός να σταματήσουμε να ζούμε σε καλούπια, να αφήσουμε τους φόβους μας και να αναπτύξουμε την δημιουργικότητα μας, μακρία από στερεότυπα, πρέπει και μη!

Break Gender Stereotypes